جهانی‌شدن و منطقه‌گرایی نوین در شرق آسیا

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 - استاد مطالعات منطقه‌ای، دانشگاه تهران

2 - استادیار علوم سیاسی، دانشگاه تهران

چکیده

در پایان عوامل مؤثر در تداوم همکاری آسه آن +3 به‌منظور تحقق منطقه‌گرایی در کل منطقه شرق آسیا ارائه می‌شود. روش مورد استفاده در این تحقیق از نوع توصیفی – تحلیلی است.در پایان جنگ سرد و با گسترش جهانی‌شدن، منطقه‌گرایی نوین در دو دهه اخیر به یکی از اصلی‌ترین موضوع‌های رشته‌های اقتصاد بین‌الملل، روابط بین‌الملل و اقتصاد سیاسی بین‌المللی تبدیل شده است. اینک نوعی دیالکتیک جهانی‌شدن و منطقه‌گرایی در سیاست بین‌الملل آمده است. منطقه جنوب شرق آسیا هم از مناطقی است که اگرچه منطقه‌گرایی در آن به دوران جنگ سرد و به‌صورت مشخص شکل‌گیری اتحادیه ملت‌های جنوب شرق آسیا (آسه‌آن) در سال 1967 برمی‌گردد، اما از دهه 1990 موضوع منطقه‌گرایی در آن از اهمیت بسیار زیادی برخوردار شده است. این روند را می‌توان در قالب ترتیبات و سازمان‌های منطقه‌ای در این منطقه مشاهده کرد. به‌عنوان نمونه با رخدادن بحران مالی در سال 1997، تلاش‌هایی در جهت گسترش همکاری میان کشورهای عضو آسه‌آن و سه کشور واقع در منطقه شمال شرق آسیا یعنی چین، ژاپن و کره جنوبی آغاز شده است که طرح آسه آن + 3 ( آسه آن + کره جنوبی، ژاپن و چین) از مهم‌ترین نمودهای آن محسوب می‌شود. با برطرف شدن بحران مالی همکاری میان اعضای آسه‌آن و سه کشور یادشده علاوه بر اینکه در حوزه اقتصادی و تجاری گسترش یافته است، به حوزه‌های سیاسی، فرهنگی و اجتماعی نیز تسری یافته است. به‌گونه‌ای‌که در نشست سران ‌آسه‌آن در سال 2003 در بالی- اندونزی، مقرر شد تا سال 2020 جامعه آسه‌آن در سه حوزه امنیتی، اقتصادی و فرهنگی- اجتماعی با تعمیق همکاری‌ با سه کشور ژاپن، چین و کره جنوبی عملی شود. سؤال اصلی مقاله این است که تا چه اندازه می‌توان به تحقق منطقه‌گرایی در منطقه شرق آسیا امیدوار بود؟ سؤال‌های فرعی مطرح شده در این مقاله هم عبارتند از:چه رابطه‌ای بین دو پدیده جهانی‌شدن و منطقه‌گرایی وجود دارد؟ مهم‌ترین نمود منطقه‌گرایی در شرق آسیا چیست و چه زمینه‌ها و عواملی سبب شکل‌گیری آن شده‌اند؟ برای پاسخ به پرسش‌های مورد اشاره، این مقاله از چهار بخش تشکیل شده است. در بخش نخست ویژگی‌های منطقه‌گرایی نوین و تفاوت‌های آن با منطقه‌گرایی قدیم مورد بررسی قرار می‌گیرد. سپس رابطه میان دو پدیده جهانی‌شدن و منطقه‌گرایی نوین بررسی می‌شود. در بخش سوم زمینه‌ها و عوامل مؤثر بر شکل‌گیری آسه‌آن + 3 مطرح می‌شود.
 

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Globalization and the New Regionalism in East Asia

نویسندگان [English]

  • Elahe Koolaee 1
  • Bahare Sazmand 2
1 - Full Professor of Regional Studies, Tehran University, Tehran, Iran
2 - Assistant Professor of Political Sciences, Tehran University, Tehran, Iran
چکیده [English]

Introduction
At the end the Cold War and with spread of globalization, the New Regionalism in the last two decades as one of the main topics disciplines in international economics, international relations and international political economy has become. Today a dialectic of globalization and regionalism in international politics have emerged. Although Regionalism in South-East Asia during the Cold War, specifically the nations of the EU South East Asia (ASEAN) is returning in 1967, but the 1990 the issue of regionalism that is very important . This trend can be seen in arrangements and regional organizations in this area.
 
Methodology
This paper describes an analytical approach that seeks to answer the question: to what extent can we hope to accomplish Regionalism in East Asia? Subsidiary question raised in this article include:
What is a relationship between the two phenomena of globalization and Regionalism?
visible symptom of Regionalism in East Asia and what are the fields and reasons of its formation?
 
Discussion
Although Regionalism in South-East Asia during the Cold War, specifically the nations of the EU South East Asia (ASEAN) is returning in 1967, but the 1990 the issue of regionalism that is very important . And this in the the form of regional arrangements and organizations in the region can be observed in. At first acceptance the concept of "East Asia" was difficult for many countries because APEC was considered an effective regional organization and other regional organizations to create a more East Asian littoral states know unnecessary. In fact, more efforts have been made in realization of the ASEAN in East Asia, intra-regional and extra-regional influence of two factors taken. Factors such as economic and financial crisis in Asia in 1998-1997 and an increase in the rate of regional trade within Asia in the 1990s, including the regional factors, Spread regionalism in other regions of the world and among the ASEAN are considered factors in the formation Brvnmntqhay.
 
Conclusion
Although effective strides in expanding cooperation among members in order to achieve regionalism in East Asia have been taken, But obstacles and problems in the region and outside the region that members should take steps to remove them. The most important of these barriers include: Attention the purposes and programs such as economic prosperity and political and social stability by some members, such as Indonesia and the Philippines, Attention to the sheriff globally or at least in geographical span of Asia - Pacific from Japan, Competition between China and Japan for regional leadership in East Asia, with governments oppose ceding their sovereignty to regional institutions and mechanisms of its executive, the U.S. opposed the formation of economic regionalism in East Asia, All have caused to the realization of regionalism in East Asia is not remarkable speed and acceleration.
 
 

کلیدواژه‌ها [English]

  • Globalization
  • Old Regionalism
  • New Regionalism
  • East Asia
  • ASEAN