https://journal.iag.ir/ فصلنامه بین المللی ژئوپلیتیک fa daily 1 Tue, 21 Apr 2026 00:00:00 +0330 Tue, 21 Apr 2026 00:00:00 +0330 https://journal.iag.ir/article_209905.html جغرافیای سیاسی علم مطالعه بُعد سیاسی فضاست و یکی از مهم‌ترین عناصر این بُعد، امنیت به طور عام و امنیت ملّی به طور خاص است. از آنجائی‌که جایگاه ضروری امنیت کشورها در استراتژی­های ملّی دولت‌ها مشهود است. از این‌رو بسترسازی ره­نامه­ی امنیت ملّی نیازمند طراحی الگوی مناسب برای ارزیابی میزان تحقق و نیز تحولات آن می­باشد. سوال اصلی پژوهش حاضر بدین­گونه صورت‌بندی شده است: طراحی الگو نظری جامع یا سازوکاری برای سیاست‌گذاری امنیت ملّی مبتنی بر رویکرد جغرافیای سیاسی چه ویژگی­هایی باید داشته باشد؟ هدف تحقیق به دنبال تبیین الگوی نظری جامع امنیت ملّی از منظر جغرافیای سیاسی است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی بوده و در ضمن آن تعداد نمونه از حجم جامعه­ی آماری مطلع 50 نفر انتخاب گردیده است که داده‌ها و اطلاعات گردآوری شده در مورد منطقی­سازی رابطه­ی بین اجزاء الگوی نظری امنیت ملی با استفاده از نرم­افزار لیزرل مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته شد. در همین راستا به دو شیوه­ی قیاسی و استقرائی استنباط منطقی از الگو و روابط میان درون‌سطحی سه­گانه­ی الگو اقدام شده است. یکی دیگر از منابع گردآوری داده­ها و اطلاعات، به کارگیری اسناد علمی از مراجع کتابخانه­ای بود. یافته‌ها نشان می‌دهد که یک نوع همبستگی و ارتباط منطقی و معنادار در ارتباط شاخص‌های امنیت ملی نسبت به همدیگر وجود دارد. نتایج  پژوهش نشان می­دهد الگوی مورد نظر بیانگر سه سطح بنیادین اندیشه، سطح دوّم واسط در مکانیسم تصمیم و سطح سوّم اجراء با عوامل و شاخص‌های تجمیعی در الگوی امنیت ملّی از منظر جغرافیای سیاسی است.  https://journal.iag.ir/article_241617.html منطقه خاورمیانه با توجه به جایگاه ژئوپلیتیکی خود، یکی از مناطق استراتژیک عمده در سطح جهانی محسوب می‌شود. در این چارچوب، دولت اسرائیل به‌عنوان عامل مشترک تهدیدآفرین برای جهان اسلام و خاورمیانه عمل نموده و علاوه بر ایجاد فضای امنیتی تشنج‌آمیز در منطقه، به مثابه کانون اصلی تعارض در این مجموعه امنیتی قلمداد می‌گردد. هدف اصلی پژوهش حاضر، تبیین و شناسایی پیشران‌های کلیدی مؤثر بر راهبرد امنیت ملی اسرائیل در محیط خاورمیانه می‌باشد. پرسمان اساسی پژوهش چنین صورت‌بندی می‌شود که مهم‌ترین پیشران‌های کلیدی تأثیرگذار بر راهبرد امنیت ملی رژیم صهیونیستی در منطقه خاورمیانه در افق زمانی 2035 کدام‌اند؟ جهت پاسخ به سؤال پژوهش، با رویکردی آینده‌پژوهانه از روش تحلیل اثرات متقاطع و سناریونویسی استفاده شده است. یافته­های پژوهش حاکی از آن است که از میان شانزده متغیر انتخابی، پنج متغیر در گروه متغیرهای بافتی قرار دارند، چهار متغیر در گروه متغیرهای دووجهی شناسایی شده است، پنج متغیر در گروه متغیرهای تأثیرپذیر هستند و یک متغیر نیز در گروه متغیرهای مستقل قرار گرفته‌اند. در نهایت این سیستم دارای یک متغیر تنظیمی به‌نام «ایجاد بستر امنیتی و تجهیز برنامه‌های نظامی و خرید از غرب» بوده و تنها عاملی است که صرفاً دارای بیشترین تأثیرگذاری بر سایر متغیرها را داراست.مبتنی بر یافته‌های پژوهش، دو پیشران «عادی‌سازی روابط اعراب و اسرائیل» و «تجهیز برنامه‌های نظامی و خرید از غرب» به‌عنوان محورهای اصلی با بیشترین عدم‌قطعیت انتخاب شده و چهار سناریوی «اتحاد استراتژیک»(مطلوب‌ترین حالت برای اسرائیل)، «طوفان کامل»(سناریوی پارادوکس‌آمیز)، «قلعه تحت محاصره»(تداوم وضع موجود در شدیدترین حالت) و «رؤیای تباه»(بدبینانه‌ترین و پرریسک‌ترین حالت) قابل‌ترسیم می‌باشند. https://journal.iag.ir/article_242965.html تحولات معاصر در حوزه منابع آب، به‌ویژه در حوضه‌های آبریز فرامرزی، نشان می‌دهد که پروژه‌های سدسازی دیگر صرفاً به‌عنوان ابزارهایی فنی و توسعه‌محور قابل تحلیل نیستند، بلکه به سازوکارهایی ژئوپلیتیکی برای بازتعریف روابط قدرت، هویت و دیپلماسی در سطوح مختلف فضایی تبدیل شده‌اند. این پژوهش با هدف تبیین و تحلیل بازتاب‌های ژئوپلیتیکی سدسازی در سه سطح هویتی، امنیتی و دیپلماتیک، می‌کوشد پیوندی نظری و نظام‌مند میان سیاست‌های توسعه‌محور دولت‌ها و پیامدهای فراملی آن‌ها برقرار سازد. در این راستا، سه پروژه شاخص سدسازی شامل پروژه گاپ ترکیه در حوضه دجله–فرات، سد النهضه اتیوپی بر نیل آبی و پروژه سدهای زنجیره‌ای چین در حوضه رود مکونگ، با رویکردی تحلیلی–تطبیقی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. پژوهش حاضر با اتکا بر ژئوپلیتیک انتقادی و هیدروپلیتیک ساختاری، مدلی تلفیقی ارائه می‌دهد که بر سه مفهوم کلیدی «هویت ژئوپلیتیکی»، «ژئوپلیتیک سیال» و «دیپلماسی واژگون» استوار است. در این مدل، پروژه‌های سدسازی به‌مثابه ورودی‌های ساختاری در زمینه‌هایی نظیر تغییرات اقلیمی، فشارهای جمعیتی، حقوق بین‌الملل آب و رژیم‌های منطقه‌ای عمل می‌کنند و از طریق سازوکارهای هویتی، ژئوپلیتیکی و دیپلماتیک، به بازتاب‌هایی چندسطحی منجر می‌شوند؛ به‌گونه‌ای که در مقیاس خرد به بروز بحران‌های هویتی و اجتماعی، در مقیاس میانه به تشدید تنش‌های بین‌دولتی و در مقیاس کلان به چالش‌گری نظم حقوقی و نهادی بین‌المللی آب می‌انجامند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد پروژه گاپ در ترکیه به بازتعریف هویت ملی و تقویت قدرت ساختاری این کشور در برابر همسایگان پایین‌دست منجر شده است؛ سد النهضه موقعیت تاریخی و هژمونیک مصر در حوضه نیل را به چالش کشیده و الگوی جدیدی از چانه‌زنی ژئوپلیتیکی را رقم زده است؛ و پروژه‌های سدسازی چین در مکونگ، با ایجاد وابستگی تدریجی کشورهای پایین‌دست، نفوذ ژئوپلیتیکی این کشور را در جنوب‌شرق آسیا تقویت کرده‌اند. در مجموع، نتایج پژوهش نشان می‌دهد سدسازی‌های فرامرزی دارای تأثیراتی چندلایه و فراتر از منطق توسعه هستند و مدل مفهومی پیشنهادی می‌تواند به‌عنوان چارچوبی کارآمد برای تحلیل پروژه‌های هیدروپلیتیکی در مقیاس‌های ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی مورد استفاده قرار گیرد. https://journal.iag.ir/article_242966.html  اگرچه تمایز بین چرایی شکست دولت‌ها (علل) و آنچه پس از شکست آن‌ها اتفاق می‌افتد(پیامدها)، برای درک و روشن شدن این پدیده، طراحی مداخلات مؤثر و اتخاذ رویکردهای سیاستی درباره شکنندگی و شکست دولت بسیار مهم است، اما ادبیات مربوط به دولت‌های ناکارآمد درواقع درهم‌تنیدگی چشمگیری بین عوامل علّی و پیامدها را نشان می‌دهد و جدایی دقیق را از نظر تحلیلی چالش‌برانگیز می‌کند. علی‌رغم این واقعیت و به نظر نگارندگان، نمی‌توان مرز روشنی بین ریشه‌ها و عواملی که باعث شکست دولت می‌شوند و پیامدهایی که درنتیجه شکست دولت به‌وجود می‌آیند، دست‌کم در ادبیات نظری، ترسیم کرد. ازاین‌رو، پرسش مقاله این است که چرا علل و پیامدهای دولت‌های ناکارآمد، مرزهای روشن میان خود را به چالش می‌کشند؟ پنج علت به‌عنوان فرضیه‌ای برای این پرسش تبیین می‌شود: زنجیره علّی و هم‌پوشانی نقش علل و پیامدها در شکست دولت؛ وابستگی متقابل علل و پیامدها؛ حلقه‌های بازخورد یا زوال چرخه‌ای؛ شکست دولت به‌عنوان فرایندی پیوستار و چندبُعدی و شبکه گسترده پیامدها. در نهایت، «مدل دَوَرانی چندبُعدی علّیِ به‌هم‌وابسته» ارائه می‌شود که گویای پیچیدگی میان ابعاد و حوزه‌های مختلف سیاسی، نهادی، امنیتی، اقتصادی و اجتماعی و وضعیت‌های متعدد و متنوع دولت‌های ضعیف تا فروپاشیده است. «این پژوهش با اتکا به روش تطبیقی‌ـ‌تاریخی و به‌کارگیری فراتحلیل، به بررسی تعامل پیچیده علل و پیامدهای شکست دولت در چندین کشور آفریقایی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهند که مرز میان علل و پیامدهای شکست دولت نه‌تنها مبهم است، بلکه در عمل پیامدها خود به علل جدید بدل می‌شوند؛ بنابراین سیاست‌گذاری‌های بین‌المللی باید از مدل‌های خطی فاصله بگیرند. https://journal.iag.ir/article_238097.html بحران اوکراین و حمله نظامی روسیه در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ یکی از چالش‌های کلیدی ژئوپلیتیک معاصر است. این پژوهش به دنبال شناسایی و تبیین عوامل تنش‌زا میان روسیه و اوکراین از منظر اسناد امنیتی کلیدی فدراسیون روسیه، شامل راهبرد امنیت ملی،[1] آیین‌نامه نظامی[2] و مفهوم سیاست خارجی[3] است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل محتوای کیفی اسناد رسمی و منابع کتابخانه‌ای است. یافته‌ها نشان می‌دهد که تنش‌ها ریشه در سه عامل اصلی دارند: تمایل روسیه به احیای مفهوم «جهان روسی» برای حفظ نفوذ فرهنگی و قومی در مناطق هم‌جوار، تلاش برای برقراری نظم چندقطبی جهانی به‌منظور کاهش سلطه غرب و نگرانی فزاینده از گسترش ناتو به شرق که امنیت مرزهای روسیه را تهدید می‌کند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که این تنش‌ها از نگرش ساختاری امنیتی روسیه نشأت می‌گیرند و تداوم آن‌ها به تحول در سیاست‌های کلان این کشور وابسته است. https://journal.iag.ir/article_232447.html در منظومه پیچیده روابط بین‌الملل، قدرت نرم به‌عنوان یکی از شاخه‌های مهم مفهوم قدرت، به‌مثابه مؤلفه‌ای تعیین‌کننده در تعمیق نفوذ راهبردی، ژئوپلیتیک و تأمین امنیت ملی کشورها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این مقاله با تمرکز بر ارزش‌های ملی به‌عنوان متغیر مستقل محوری، به واکاوی نقش این ارزش‌ها در تقویت قدرت نرم و در نتیجه، ارتقای امنیت ملی ایران می‌پردازد. پژوهش حاضر، این نقش را در چارچوب رقابت ژئوپلیتیک ایران با ترکیه به‌عنوان یک مطالعه موردی بررسی می‌کند. با توجه به سرمایه‌گذاری گسترده و فعال آنکارا در عرصه قدرت نرم، پرسش اصلی این است که استفاده ایران از مؤلفة‌های ملیِ قدرت ‌نرم خود از جمله زبان و ادبیات فارسی و میراث تاریخی و تمدنی، به‌عنوان بخشی از منابع راهبردی غیرمادی برای تولید و قدرت نرم، چه تأثیری بر امنیت‌ ملی ایران و به‌ویژه در رقابت‌های ژئوپلیتیک آن با ترکیه خواهد داشت؟ فرضیه مورد سنجش به این شرح است که استفاده هوشمندانه از این سرمایه‌های هویتی، نه تنها می‌تواند جایگاه رقابتی و موازنه‌ای ایران را در عرصه فرهنگی و تمدنی در مناطق حیاتی مانند قفقاز و آسیای مرکزی ارتقا بخشد، بلکه می‌تواند از طریق ایجاد جذابیت و مشروعیت، به افزایش نفوذ ژئوپلیتیکی و تحکیم پایه‌های امنیت‌ ملی در برابر رقبای منطقه‌ای مانند ترکیه منجر شود. این تحقیق با اتخاذ روشی تحلیلی-تبیینی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و اسنادی انجام شده است. یافته‌های آن می‌تواند چارچوبی مفهومی برای تدوین راهبردهای هوشمندانه‌تر در سیاست خارجی و دیپلماسی فرهنگی ایران در رقابت با بازیگران منطقه‌ای فراهم آورد. https://journal.iag.ir/article_239746.html چشم‌انداز ژئوپلیتیکی خاورمیانه از منظر تاریخی، بیانگر اتحادهایی موقتی، سیال و معامله‌ای بوده است. واقعیت‌های حاکم بر نظام خاورمیانه غالباً تصویری از اتحادهای تاکتیکی را به نمایش می‌گذارد. بحران سوریه، از آغاز شعله‌ور شدن تا سقوط دولت بشار اسد، آزمونی جامع و روزآمد از ماهیت موقتی و مقطعی اتحادها در خاورمیانه را نشان می‌دهد. اسرائیل و ترکیه که در دوران دولت پیشین به‌ظاهر یک محور منطقه‌ای را برای تضعیف قدرت ایران و سرنگونی رژیم اسد شکل داده بودند، با سقوط رژیم در سال 2024 و به دلیل چشم‌اندازهای استراتژیک، جاه‌طلبی‌های متفاوت، الزامات سیاسی داخلی و محاسبات استراتژیک جدید، به محور تضاد و تقابل تبدیل شدند. هدف این مقاله، نمایش ماهیت تعارض‌آمیز منافع و ترجیحات ترکیه و اسرائیل در پرتو تحولات سوریه پسا اسد و تغییرات شکل‌گرفته در موازنه ژئوپلیتیکی منطقه است. سوال اصلی این است که چه عاملی ترکیه و اسرائیل را به سمت اتخاذ راهبردهای تعارض‌آمیز در سوریه پسا اسد سوق داده است؟ بر اساس فرضیه مطرح‌شده، تلاش ترکیه و اسرائیل برای تغییر موازنه قدرت در منطقه، ناشی از تغییرات ژئوپلیتیکی به‌وجود آمده از سقوط دولت بشار اسد، عامل اصلی در اتخاذ راهبردهای تعارض‌آمیز دو کشور در سوریه بوده است. یافته‌ها نشان می‌دهند که تغییرات ژئوپلیتیکی منطقه، اتخاذ راهبردهای متضادی را از سوی ترکیه و اسرائیل در سوریه به‌وجود آورده است که در دیدگاه‌های متضاد نسبت به ماهیت و شکل نظام سیاسی آینده، برخورد با اقلیت‌های سوری، حضور نظامی و رقابت‌های کریدوری خود را نشان می‌دهد. https://journal.iag.ir/article_242967.html این پژوهش به تحلیل الگوی تصمیم‌گیری جمهوری اسلامی ایران در مواجهه با دو بحران مهم سیاست خارجی، یعنی پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت و توافق هسته‌ای(برجام)، از طریق مطالعه تطبیقی این دو پرونده می‌پردازد. هدف اصلی پژوهش، شناسایی مراحل و عوامل مؤثر بر فرایند تصمیم‌گیری نخبگان سیاسی ایران در این دو پرونده است. با استفاده از روش تطبیقی موردی و ردیابی فرایند و بهره‌گیری از مبانی نظری ادراکات نخبگان رابرت جرویس تلاش شده است به این پرسش پاسخ داده شود که الگوی تصمیم‌گیری جمهوری اسلامی ایران در دو پرونده قطعنامه ۵۹۸ و برجام چگونه شکل گرفته و چه متغیرهایی در تکوین آن نقش تعیین‌کننده داشته‌اند؟ فرضیه پژوهش نیز بدین صورت تدوین شده است که تصمیم‌گیری جمهوری اسلامی ایران در پذیرش قطعنامه ۵۹۸ و برجام، از الگویی منسجم و تکرارپذیر تبعیت می‌کند که شامل مراحل مقاومت اولیه، ارزیابی دیرهنگام هزینه - فایده و پذیرش مذاکره در شرایط فشار حداکثری است. این فرایند مبتنی بر تحلیل راهبردی نخبگان سیاسی در مواجهه با تحولات داخلی، منطقه‌ای و بین‌المللی است که منجر به عقب‌نشینی نسبی و در حد اضطرار از مواضع ایدئولوژیک و انتخاب راهبرد دیپلماتیک می‌شود. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که تحریم‌های بین‌المللی، اجماع بین‌المللی و تهدیدات امنیتی، فشارهای اقتصادی و به‌تبع آن محدودشدن منابع مالی، کاهش درآمدهای ارزی و اختلال در عملکرد بخش‌های اقتصادی، در پذیرش قطعنامه ۵۹۸ و توافق هسته‌ای نقش تعیین‌کننده‌ای در تغییر ادراک نخبگان و سوق‌دادن آنان به بازنگری در موضع اولیه خود داشته است. https://journal.iag.ir/article_242968.html آلمان در سیاست جهانی به‌عنوان یکی از کشورهای موثر در اتحادیه اروپا نقش‌آفرینی‌ می‌کند و به دلیل رشد اهمیت و قدرت آن در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی، منافع این کشور در خاورمیانه و همچنین تهدیدات آن از این منطقه افزایش یافته و سبب شده تا این کشور حضور جدی‌تری در منطقه و تعامل با بازیگران مختلف آن داشته باشد. از سوی دیگر، اسرائیل همواره در سیاست خارجی آلمان جایگاه ویژه‌ای را به خود اختصاص داده است. از این چشم انداز، کشور کوچک لبنان در سیاست خاورمیانه‌ای آلمان جایگاه برجسته‌ای می‌یابد. بزرگ‌ترین بحران‌های امنیتی اسرائیل در دهه‌های اخیر و در دوران پیشا ۷ اکتبر در مرزهای لبنان، به‌ویژه در سال‌های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۶، رخ داده است. این درگیری‌ها، به‌ویژه جنگ ۲۰۰۶، ظرفیت حزب‌الله را به‌عنوان یک بازیگر غیردولتی با توانایی ایجاد بازدارندگی در برابر اسرائیل تثبیت کرده و واقعیت مزبور اهمیت لبنان و حزب‌الله را از چشم انداز سیاست خاورمیانه‌ای آلمان قوت بخشیده است. از منظر سیاست داخلی نیز حضور و گستره فعالیت حزب‌الله در آلمان مورد چالش قرار گرفته و به مجموعه ای از اقدامات دولت آلمان علیه فعالیت‌های آن در این کشور انجامیده است. لذا مطالعه منظم سیاست آلمان در قبال حزب‌الله حائز اهمیت پژوهشی است.براین اساس، مقاله حاضر به بررسی این پرسش می‌پردازد که «سیاست آلمان در قبال حزب‌الله لبنان در بازه زمانی ۱۹۸۲ تا ۲۰۲۴ چه تحولاتی را تجربه کرده و این تحولات تحت تأثیر کدام عوامل شکل گرفته است؟» در پاسخ به سوال مذکور، این فرضیه مطرح است که «سیاست آلمان در قبال حزب‌الله لبنان در طول دهه‌های گذشته تحت تاثیر عوامل هنجاری و هویتی درونی شده و عمیق، به تدریج از سیاستی محتاطانه و مداراجویانه به سوی سیاستی سخت و طردکننده میل نموده است». برای آزمون این فرضیه از نظریه سازه انگاری هویت و هنجارمحور و از روش تحلیل محتوای کیفی برای تحلیل داده‌های حاصل از ارزیابی اسناد رسمی و منابع مکتوب کتابخانه‌ای و اینترنتی استفاده شده است. https://journal.iag.ir/article_222998.html The principle of the permanent sovereignty of states over natural resources, including water resources, has become one of the foundations of international law since the 1950s, and has been emphasized in numerous international instruments, such as Article 2(1) of the Charter of Economic Rights and Duties of States (1974). In its classical interpretation, this principle pertains to the absolute and exclusive authority of states to exploit natural resources within their territorial domain, such that no foreign state may claim precedence or intervene in this exploitation. However, in cases where unilateral exploitation of shared water resources results in the violation of the principles of sustainable development, causes transboundary harm, or threatens international peace and security, the right of sovereignty is accordingly restricted, and the obligations of states are elevated beyond customary duties to the level of peremptory norms or erga omnes obligations. This article, focusing on the conflict between the exercise of upstream states' sovereignty over water resources and the necessity of observing the principle of sustainable development in relation to downstream states, seeks to revisit conceptual developments in international water law. Within this framework, international instruments and judicial precedents of the International Court of Justice are examined. The article further analyzes the concept of "water security" as an emerging doctrine, along with notions such as "water aggression" and "anticipatory self-defense." In the final section, Iran's recent water and legal challenges with its neighbors over the Helmand and Harirud rivers and Turkey's Anatolia Project, are critically assessed. https://journal.iag.ir/article_223082.html Global politics and international relations today are experiencing the most turbulent period in recent history. Amidst the whirlwind of divergent global development trends, the independent interests of the so-called "Global South" countries, advocating for the development of multipolarity. Turkey, a country situated at the geopolitical crossroads of Europe and Asia, being one of the leaders of the Turkic world, seeks to enhance its influence in international affairs through participation in new formats offered by non-Western countries. Turkey's interest in cooperating within the BRICS framework is rapidly becoming more evident. While the temptation to unite all those opposed to Western hegemony under "the same roof" remains strong, both for BRICS member-states and for Turkey itself, full membership of the latter in the union would bring both benefits and costs, which necessitates distinguishing between the desired and the real. This article seeks to provide a detailed analysis of the realities of BRICS – Turkey cooperation and to estimate the probability of future integration of the latter into the bloc. The authors examine economic and political aspects of Turkey's integration with BRICS. Particular attention is paid to Turkey's balancing between Western integration formats such as NATO and the EU, and non-Western blocs. Having analyzed the factors driving Turkey's push for integration, the authors conclude that Turkey regards BRICS as a tool for maneuvering in self-positioning as a middle power. In the conclusion, the authors present possible scenarios for the future development of Turkey's relations with BRICS. https://journal.iag.ir/article_224535.html The conflict between India and Pakistan represents a critical issue in South Asian geopolitics, with profound implications for human security. While national security has traditionally dominated discussions, the impact of military tensions on civilian lives remains underexplored. The lives of people living in the region are always subjected to the relationship between the two nations. The research identifies a gap in the literature concerning the effects of these tensions on the well-being of residents and broader human security concerns. The objective of this study is to explore how the ongoing India-Pakistan proxy war, particularly post-2014, has heightened human security challenges in the region. The perpetual cycle of retaliation and counter-retaliation may result in persistent infringements of human rights, hindered economic progress, and strain diplomatic ties. In the absence of a resolution, the current disagreement may easily escalate into a drawn-out war. This situation has the potential to solidify differences, prolong violence, and significantly weaken stability in the region. https://journal.iag.ir/article_225534.html The objective of this study is to critically examine the Comprehensive Strategic Agreement signed between Iran and Russia on December 17, 2024. The research employs a dual-methodological approach, integrating the framework of critical geopolitics with Fairclough’s critical discourse analysis (CDA). The CDA methodology is applied in detail at three analytical levels: structures, forces, and context. At the structural level, the agreement’s text is dissected to identify Russia as a security-guaranteeing object, with the guarantee of Iran’s geopolitical security serving as a floating signifier. This security is positioned in opposition to the counter-securitization discourses advanced by the United States and Israel, which are constructed as threatening geopolitical objects. These actors are shown to employ complex strategies to consolidate pressure on Iran. The analysis of forces focuses on Russia’s strategic partnership with Iran, which is pursued through two main actions: first, by placing Iran on a non-securitized agenda, and second, by creating distance and imposing its own geopolitical perspective. At the contextual level, the study examines how the U.S. seeks to minimize Iran’s benefits from the agreement by linking it to the nuclear dossier, thereby influencing the broader geopolitical context. The findings reveal that, despite the agreement’s intentions, Russia is unable to persuade other geopolitical actors to establish robust, hardware-based relations with Iran. As a result, Russia cannot logically guarantee Iran’s geopolitical security, highlighting the limitations of the agreement within the current geopolitical landscape. https://journal.iag.ir/article_225535.html مهاجرت پدیده‌ای بشری است که از نخستین روزهای زیست انسان بر روی زمین؛ با گذشت زمان همواره رشد و توسعه یافته است. از مهاجرت آریایی‌ها در ۴۵۰۰ سال پیش تا به امروز ایران یکی از مناطق مهم مهاجر پذیر بوده است. همچنین افغانستان نیز از زمان تاسیس سلسله درانی‌ها تاکنون یکی از کانون‌های مهم مهاجرفرستی است. در روند و موج‌های مهاجرتی افغانستانی‌ها؛ ایران همواره یکی از مقاصد اصلی افغانستانی‌ها بوده و هست‌. طبق آخرین آمار 4.5 میلیون افغانستانی در ایران زندگی می‌کنند. بر این اساس سوال این پژوهش از این قرار است: ایران (با تاکید بر دوره جمهوری اسلامی) از چه ویژگی‌هایی برخوردار است که در تمام این سال‌ها یکی از اصلی‌ترین مقاصد مهاجرت افغانستانی‌ها بوده است؟ در پاسخ به این پرسش بر آن هستیم که شرایط جغرافیایی خاص، هم‌ریشگی‌های فرهنگی-اجتماعی، شرایط اقتصادی ایران و سیاست‌های مهاجرتی جمهوری اسلامی همواره زمینه‌هایی را فراهم کرده که سبب مقصد گزینی ایران برای افغانستانی‌ها شده است. این پژوهش قصد دارد با روش مکانیسم علی و با کاوش در تاریخ و آمارهای موجود و بر اساس روش گردآوری کتابخانه‌ای به این سوال پاسخ دهد. همچنین این پژوهش در چارچوب نظریه جاذبه و دافعه راونشتاین و اورت اس لی سازمان می‌یاید. https://journal.iag.ir/article_225536.html Due to the anarchic nature of international relations and the era of uncertainty, the right to self- defense is impossible without endogenous security and indigenous self-help. Force and power are still necessary and integral parts of international relations. It Means the ruling of the logic of power, not the power of the logic. Anyway, Self-defense and self-help are two sides of the same coin. In such a system, outsourcing security is a grave strategic mistake. Accordingly, Security under no circumstances can be negotiable, let alone outsourcing to others, otherwise it will lead to security dependency and, as a result, lack of political independence and violation of national sovereignty by intervening powers. Therefore, there is no other way to resist against strategy of bandwagoning than internal/external balancing policy. The main question of this article is what kind of deterrence can guarantee national security against external threats?, The hypothesis is that military deterrence will be vulnerable and unreliable without intelligence deterrence, more specifically the intelligence deterrence by deniable is complementary and protective to the military deterrence by punishment. It is argued that independent countries that oppose the existing order in the international system cannot and should not place their national security solely on the basis of military deterrence by punishment, but their deterrence should be spill over to intelligence deterrence by denial. By the way, it seems deterrence and balancing policy in the framework of coercive diplomacy determines the fate of the strategic conflict between the two orders namely resistance-based order and https://journal.iag.ir/article_229718.html This article evaluates the policy of deradicalization of terrorist groups in Indonesia by using a mix method approach to explore the message structure in terrorism regulation related to the idea of peace incentives. Through a combination of qualitative and quantitative methods, this study analyzes how current terrorism regulations communicate and implement peace incentives. The findings of the study show that despite deradicalization efforts, terrorism activities in Indonesia are still ongoing. This is closely related to the lack of institutionalization of the idea of comprehensive peace incentives for families and terrorism networks. The lack of integration of peace incentives in deradicalization programs causes the approach applied to be incremental and partial, not touching the root of the problem holistically. This research highlights the importance of developing more inclusive deradicalization policies, which not only focus on terrorist individuals, but also pay attention to and engage their families and networks. Thus, the deradicalization program can run more effectively and sustainably, support the achievement of a more stable peace and significantly reduce terrorism activities in Indonesia. https://journal.iag.ir/article_230982.html چین امروز از منظر ایران مهم ترین شریک راهبردی و دارای روابط ژئوپلیتیکی در قلمرو آسیا – پاسیفیک است. با اینکه ایران و چین همواره روابط مثبت و سازنده ای در ابعاد سیاسی، ژئواکونومیکی و ژئواستراتژیکی طی یک دهه اخیر داشته اند، با این حال خروج آمریکا از برجام، روابط ایران با چین را تحت تاثیر قرار داده و این کشور به ناچار در روابط خود محتاط تر شده است. هرچند روابط ایران و چین در چهار دهه گذشته به طور پیوسته نزدیک‌تر شده است و پکن به عنوان یکی از شرکای ژئواکونومیک ایران در سال‌های اخیر مطرح بوده اما روابط ژئوپلیتیکی دوکشور طی یک دهه اخیر، نامتقارن، یک طرفه و کاملاً در سمت وسوی منافع ملی چین قرار داشته است. ایران برای چین به عنوان یک واقعیت و ظرفیت ژئوپلیتیکی نقش آفرین و راهبردی با توجه به جایگاه جهانی و منطقه ای چین به شمار نمی آید. در سال 2021، ایران و چین یک "توافقنامه همکاری راهبردی" 25 ساله برای تعمیق روابط اقتصادی، سیاسی و امنیتی امضا کردند، اما این توافقنامه تحت تأثیر رفتار آمریکا نسبت به دو کشور در ایران نمود چشمگیری پیدا نکرده است. https://journal.iag.ir/article_230983.html Although the Iraqi government declared their military campaign against ISIS concluded in 2017, and the Pentagon officially acknowledged this in 2019, the United States has maintained its military presence in Iraq. This study examines the underlying motives behind the continued U.S. involvement in Iraq under the justification of "fighting ISIS." Adopting a critical perspective on national interest, it explores the intersection between U.S. strategic objectives and the agendas of powerful economic actors, while situating this within the broader geopolitical landscape. Employing qualitative methods, the study analyzes secondary data from journal article, books, online media, news sources, and official government reports. The evaluation of U.S. national interest focuses on three key dimensions: security, economy, and politics. In terms of security, the U.S. has struggled to establish long-term stability in Iraq or to enhance regional safety, particularly in light of intensifying rivalries with regional powers such as Iran and Turkey. Economically, while the U.S. invested significant taxpayer funds in the conflict, the primary beneficiaries have been major oil and defense corporations, reflecting the entanglement between foreign policy and corporate interests. Politically, U.S. influence in Iraq has waned, challenged by both growing domestic opposition and the expanding geopolitical footprints of competing actors, notably Iran, Russia, and China. Given these findings, the study argues that the United States must reassess whether its ongoing military engagement in Iraq aligns with its broader strategic interests amidst the shifting geopolitical dynamics of the Middle East. https://journal.iag.ir/article_230984.html هدف اصلی این مقاله تحلیل چگونگی وقوع این تحول و پیامدهای آن و پاسخ به این سوال است که سیاست روسیه در این دوره چگونه تغییر کرده است؟ نویسنده ادعا می‌کند که در این دوره شاهد تغییر تدریجی از یک استراتژی سیاسی و امنیتی به یک استراتژی عمدتاً اقتصادی هستیم و در واقع، بازی مبتنی بر عنصر ژئوپلیتیک به یک بازی نقش‌آفرینی ژئواکونومیک تبدیل شده است. اگرچه زمینه چنین وضعیتی با آغاز جنگ اوکراین در سال 2022 آغاز شد، اما سقوط رژیم اسد این وضعیت را تثبیت کرده است. برای بحث در مورد فرضیه، مقاله از روش تحلیل کیفی متغیرهای فرضیه، با مطالعه اسناد استراتژیک در مورد امنیت ملی و سیاست خارجی روسیه، اظهارات مقامات دولتی، سیر تحولات و برخی آمارهای اقتصادی استفاده می‌کند. یافته اصلی این مقاله این است که روسیه سیاست اساسی و بلندمدتی در منطقه نداشته است و به طور کلی، استراتژی کرملین واکنشی به رویدادها و مشروط به استفاده از فرصت‌ها و اجتناب از مشکلات برای منافع منطقه‌ای خود بوده است. با توجه به چرخش استراتژیک در سیاست خاورمیانه‌ای خود، در تحولات آینده منطقه مداخله جدی نخواهد کرد. شاید مهمترین نمود این بازی جدید را بتوان در مواضع روسیه در قبال جنگ اسرائیل و ایران مشاهده کرد. https://journal.iag.ir/article_231196.html In recent decades, geopolitical analysis has been shaped by binary, state-centered narratives that perpetuate conflict, exclusion, and hierarchical power structures. Both traditional and critical geopolitical discourses have often relied on oppositional categories like state/non-state, East/West, and friend/enemy, which oversimplify complex realities and reinforce hegemonic frameworks. This paper seeks to move beyond these epistemological limitations by proposing a meta-anti-geopolitical (or post-geopolitical) framework. It examines how dismantling binary divisions and embracing multidimensional, decolonial, and anti-hegemonic perspectives can foster more inclusive and emancipatory geopolitical narratives, reflecting the fluid, contested, and networked character of contemporary political spaces. In this Adopting a qualitative, interpretive methodology based on critical discourse analysis and conceptual deconstruction, the study analyzes key geopolitical texts, policy discourses, and cases of spatial resistance. Drawing on post-structuralist and decolonial theories, the paper critiques dominant geopolitical imaginaries and highlights the agency of marginalized actors, proposing a relational, multi-scalar understanding of power, space, and identity. https://journal.iag.ir/article_232757.html Economic sanctions, a widely used tool in international diplomacy, significantly influence global dynamics, particularly in response to political and economic threats. In light of ongoing geopolitical shifts, these sanctions not only have notable economic and political effects on target countries but also present critical legal and jurisprudential challenges concerning state sovereignty and human rights. This paper offers a fresh analysis of the legal and jurisprudential underpinnings of economic sanctions in the context of these geopolitical changes, exploring the multifaceted nature of sanctions from both Islamic jurisprudential and international legal perspectives. The primary aim of this study is to evaluate the legitimacy of sanctions from both a legal and jurisprudential standpoint, considering the evolving geopolitical environment and recent advancements in international law. This research follows a descriptive-analytical methodology, utilizing a broad range of legal, jurisprudential, and international resources. The paper particularly emphasizes the impact of sanctions on human rights and the challenges of aligning Islamic jurisprudential principles with international legal frameworks governing sanctions. The research highlights key conflicts and challenges in reconciling legal and jurisprudential frameworks for sanctions, stressing the necessity to revisit international legal standards, especially in regard to human rights and the sovereignty of affected states in the face of geopolitical transformations. Ultimately, the paper proposes the creation of new legal frameworks that incorporate both geopolitical transformations and jurisprudential principles https://journal.iag.ir/article_235499.html منازعات کرونیک همواره مورد توجه پژوهش‌گران بوده است و از این رو، خاورمیانه می‌ تواند یک مورد مطالعاتی جذاب برای آنان باشد. بررسی‌ ها نشان می‌دهد که اسرائیل با فراوانی بیشتر یک طرف درگیر در منازعات بوده و مداقه در کیفیت‌ منازعات اسرائیل ما را به شناسایی الگویی مطلوب از مبارزه برای این کشور می‌رساند: منازعات کوتاه. این الگوی منازعه به‌ مدت هشت دهه مبنای رفتاری اسرائیل بوده است. اما این الگو بر منازعه اخیر اسرائیل - حماس در 2023 قابلیت کاربست ندارد. بنابراین ، پرسش آن است که «علل طولانی شدن جنگ اسرائیل و حماس در 2023 چیست» . فرضیه آن است که مؤلفه‌های فرهنگ استراتژیک اسرائیل همچون تسلط خرده‌ فرهنگ تعارض بر رهبران، بازدارندگی تجمعی، تلقی آخرالزمانی از جنگ، افزایش عمق استراتژیک و تسلط بر منابع انرژی باعث کرونیک‌ شدن منازعه با حماس شده است. این مقاله ماهیتی تبیینی - علّی دارد و بر تحلیل داده‌های ثانویه استوار است. https://journal.iag.ir/article_235949.html Abstract The Educational policy is a fundamental pillar for building active citizenship and providing the individuals with the knowledge, values, and skills that enable them to participate effectively in sustainable development. In fact, education is a strategic tool for building a just and participatory society. Active citizenship is impossible without constructive and productive educational policies that instill values of belonging, promote civic engagement, and build a democratic culture that enshrines the principles of dialogue, tolerance, cooperation, and the rejection of violence within all segments of society. In this concern, the Canadian model stands out as a successful example of integrating education with active citizenship, while the Lebanese experience has faced challenges that have hindered the provision of sufficient funding for developing educational infrastructure and integrating the concepts of sustainability and citizenship into the educational process, in addition to sectarianism, political division, and weak equal opportunities. This research seeks to highlight the interrelationship between these elements and offer practical recommendations for strengthening them within a sound scientific framework. https://journal.iag.ir/article_235950.html Political elites are influential actors in shaping the political, economic, and social trajectories of nations, particularly in the sensitive and complex contexts of post-conflict societies. These elites possess the power and resources necessary to guide national reconciliation processes, implement reforms, and promote societal integration among divided communities. In the post-conflict phase, societies often face deep divisions, social fragmentation, and a sense of distrust among social groups. These divisions, if left unaddressed, can undermine societal integration efforts, reignite cycles of violence, and hinder national unity. Here, the role of political elites becomes pivotal and crucial in achieving integration. They are responsible for crafting inclusive public policies that strengthen national unity, ensuring the representation of different social groups in governance structures, and rebuilding institutions. This article examines the impact of political elites on achieving societal integration, using a descriptive methodology. The main objective is to clarify the roles played by political elites in achieving societal integration during the post-conflict phase to create social stability and achieve development and prosperity for societies. https://journal.iag.ir/article_238098.html Geopolitical processes are closely linked to the search for ideological platforms that justify their prospects and effectiveness. Liberalism and socialism, from the very beginning of their emergence, aimed to spread throughout the world. Despite the irreconcilable opposition, they identified a number of common ideological principles. Each of these ideologies considered its political theory to be the only correct one, bringing society closer to the realization of the thousand-year dream of people to create a society of freedom, equality, fraternity and justice. In their vision of the future of humankind, these two ideologies showed a desire for the widespread introduction of new, radically different from previous, value systems. At the same time, it was implied that their value guidelines are, of course, ideal and are called upon to ensure a happy future for all the people of the planet. This demonstrated their focus on world domination. Along with many positive shifts in global development, these ideologies also led to many negative consequences for the peoples of a number of states. https://journal.iag.ir/article_238466.html Cyber terrorism has become a pervasive global menace that transcends national borders, threatening critical infrastructure, national security, and international peace. This reality has been amplified by the rise of the Internet of Things (IoT), artificial intelligence, and digital interconnectivity, which provide new avenues for terrorist organizations to operate anonymously and effectively. There have been numerous legal, policy, and regulatory efforts at both domestic and international levels to address the problem; however, cyberterrorism persists with increasing sophistication and frequency. This study employs content analysis to examine international, regional, and national legal frameworks aimed at countering cyber terrorism. It reviews 96 peer-reviewed scholarly publications, treaties, resolutions, and policy reports to identify strengths, weaknesses, and gaps in current legal regimes. Particular attention is given to the United Nations’ counter-terrorism initiatives, the Budapest Convention on Cybercrime, and regional efforts within the European Union (EU), Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE), and Association of Southeast Asian Nations (ASEAN). Through comparative analysis of Iraq and Malaysia, the paper demonstrates how differing geopolitical, legal, and institutional contexts shape the effectiveness of cyberterrorism responses. The findings underscore the urgent need for a unified global definition of cyber terrorism, improved multilateral cooperation, and harmonization of legal standards to enhance global cybersecurity resilience. This article contributes to geopolitical scholarship by situating cyber terrorism within the broader dynamics of international law, security governance, and state power competition in cyberspace. https://journal.iag.ir/article_241618.html مناطق مرزی ایران و عراق به‌رغم برخورداری از پیوندهای عمیق تاریخی، تمدنی و فرهنگی–اجتماعی و همچنین اشتراک در فرصت‌ها و تهدیدهای امنیتی و اقتصادی، در جریان جنگ هشت‌ساله عراق علیه ایران خسارات گسترده‌ای را تجربه کرده‌اند. در شرایط کنونی، مفهوم «پارادیپلماسی» به‌عنوان رویکردی نوین در جغرافیای سیاسی، با تأکید بر نقش‌آفرینی حکومت‌های محلی و پیونددهی منافع مشترک امنیتی، اقتصادی و اجتماعی–فرهنگی، به یکی از ابزارهای مهم توسعه و همگرایی مناطق مرزی تبدیل شده است. بر این اساس، فرضیه پژوهش حاضر آن است که به دلیل پیوستگی‌های تاریخی–تمدنی، فرهنگی–اجتماعی، وجود منافع اقتصادی مشترک و همچنین تهدیدات امنیتی مشابه، مناطق مرزی ایران و عراق واجد ظرفیت‌های لازم برای پیاده‌سازی الگوی پارادیپلماسی هستند و می‌توان از این رویکرد برای ارتقای روابط میان منطقه آزاد اروند در ایران و مناطق آزاد استان بصره عراق، به‌ویژه منطقه آزاد خورالزبیر، بهره گرفت. روش پژوهش مورد استفاده، روش توصیفی-تحلیلی مبتی بر داده های کتابخانه ای است. به هر حال https://journal.iag.ir/article_243149.html با آغاز هزاره سوم، دیپلماسی علمی به حوزه‌ای کلیدی در پیوند علم، فناوری و سیاست خارجی تبدیل شده است. با این حال، رویکردهای نظری مسلط آن با چالش‌هایی تبیینی مواجه هستند. چارچوب ارائه‌شده توسط انجمن سلطنتی (2010)، به دلیل آرمان‌گرایی، ابهام مفهومی و غفلت از ابعاد قدرت‌محور و رقابتی علم، کارآمدی لازم را ندارد. رویکرد گلاکمن و همکاران (2017) نیز علیرغم توجه به منافع ملی و جهانی، در پاسخ به تحولات معاصر —از جمله گذار از علم‌محوری به فناوری‌محوری، ظهور قدرت‌های نوظهور علمی در جنوب جهانی و امنیتی‌شدن فناوری‌های مبتنی بر هوش مصنوعی و محاسبات کوانتومی در بستر تحولات ژئوپلیتیک جدید — ناکارآمد مانده است. این پژوهش با مرور تحلیلی ادبیات علمی کتابخانه‌ای و اسنادی با رویکرد توصیفی-انتقادی، یک چارچوب‌نظری پیشنهاد می‌کند که مؤلفه‌های استفاده از علم و پژوهش به مثابه «قدرت بعنوان سازه ژئوپلیتیکی»، گذار به فناوری‌محوری در عرصه‌های مختلف دیپلماسی علمی به‌عنوان «سازه فناورانه ژئوپلیتیکی» و در نهایت چندگانگی حکمرانی علمی در قالب «سازه شبکه‌ای-تعادلی» با شمولیت ذی‌نفعان متنوع جهانی را یکپارچه می‌کند. تلفیق این سازه‌ها نه‌تنها شکاف تبیینی چارچوب‌های پیشین را پر می‌کند، بلکه درک عمل‌گرایانه‌ای از دیپلماسی علمی را برای ذی‌نفعان متعدد در نظم ژئوپلیتیک معاصر فراهم می‌آورد. https://journal.iag.ir/article_243150.html رشد اقتصادی از مهم‌ترین شاخص‌های توسعه و رفاه است و عواملی مانند سرمایه‌گذاری، نوآوری فناوری، بهره‌وری، تجارت بین‌الملل، ثبات سیاسی و کیفیت نهادها بر آن تأثیر می‌گذارند. این پژوهش با استفاده از روش گشتاورهای تعمیم‌یافته (GMM) تأثیر شاخص تنش میان ایالات متحده و چین را بر رشد اقتصادی کشورهای با درآمد پایین، متوسط و بالا در دوره‌ی 1993 تا 2024 بررسی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد افزایش تنش‌های آمریکا و چین اثر منفی و معناداری بر رشد اقتصادی همه گروه‌های درآمدی دارد. این اثر در کشورهای با درآمد بالا شدیدتر است، زیرا اقتصادهای پیشرفته به زنجیره‌های تأمین جهانی، تجارت و جریان سرمایه وابستگی بیشتری دارند. در کشورهای با درآمد متوسط نیز اثر منفی قابل‌توجهی مشاهده می‌شود که بیانگر آسیب‌پذیری رشد آنها در برابر شوک‌های ژئوپلیتیکی است، در حالی که در کشورهای با درآمد پایین این اثر ضعیف‌تر اما معنادار است. افزون بر این، رتبه‌بندی کشورها بر اساس کشش محاسبه‌شده نشان می‌دهد که در گروه درآمد بالا، کره جنوبی، آلمان و ژاپن به ترتیب با کشش 78/0-، 74/0- و 71/0- بیشترین آسیب‌پذیری را دارند؛ در گروه درآمد متوسط، ویتنام، مالزی و تایلند با کشش 92/0-، 88/0- و 85/0- آسیب‌پذیرترین هستند؛ و در گروه درآمد پایین، اتیوپی و اوگاندا با کشش 48/0- و 45/0- بیشترین تأثیر منفی را تجربه می‌کنند. این یافته‌ها تأکید می‌کند که وابستگی تجاری به آمریکا و چین و میزان جذب سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی، مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده تفاوت در شدت آسیب‌پذیری کشورها هستند. https://journal.iag.ir/article_243151.html This study advances the argument that democratization is best understood as the outcome of a reciprocal interaction between political culture, institutional arrangements, and geopolitical contexts, rather than as an outcome of fixed cultural or religious determinants. Conceptualizing political culture as a dynamic system of orientations shaped by historical experience, spatial location, and regional security environments, the paper integrates political culture theory with geopolitical and political–geographical analysis. Drawing on comparative illustrations from Eastern Europe, the MENA region, Southeast Asia, and Latin America, the study demonstrates that similar cultural or religious backgrounds generate divergent democratic trajectories depending on institutional mediation and exposure to external geopolitical pressures. The findings directly challenge cultural determinist explanations particularly those attributing democratic failure to Islam or Arab culture by showing that religion operates through political institutions and geopolitical constraints rather than as an independent causal variable. This geopolitically grounded framework offers a coherent explanation for democratic divergence and contributes to comparative political theory by reconceptualizing political culture as contingent, adaptive, and context-dependent. https://journal.iag.ir/article_243152.html In the contemporary international system, power dynamics are increasingly defined by geo-economic logic and maritime connectivity rather than purely territorial control. Despite Iran's pivotal location linking Eurasia and the Indian Ocean, the country faces marginalization from major regional transport corridors and energy pipelines due to ideological geopolitical approaches and security-centric policies. This study employs a descriptive-analytical method using library data to examine the disparity between Iran's territorial potential and its practical performance in the global arena. Findings indicate that sustaining national power requires a paradigm shift from a land-centric mentality to a maritime-oriented geo-economic strategy. This involves prioritizing the development of coastal zones, particularly the Makran region and Chabahar Port, as engines of growth and integrating into regional corridors to avoid becoming a "geopolitical black hole." Furthermore, the research argues that maritime policy should focus on securing sea lanes through economic interdependence and confidence-building rather than military posturing. Adopting this framework enables Iran to transition from the periphery to the core of the global "space of flows," ensuring sustainable development, enhanced connectivity, and national security through economic integration. https://journal.iag.ir/article_243153.html India-Pakistan relations are among the spaces where territory and conflict are intertwined. Today, a tendency in the field of international conflict resolution has come to exist that some lasting conflicts could not be resolved quickly and definitely. In such cases, conflict management approaches that are primarily focused on preventing escalation of tensions seem to be more useful. But some conflicts, such as the Kashmir one, are very challenging even for these approaches. The article aims to show how the India-Pakistan conflict over Kashmir and other issues has been managed after their nuclear weapon tests. Integrating constructivism into a three-dimensional model of conflict management, this article focuses on explaining the actions taken at the five critical points of the post-1998 India-Pakistan conflict. Findings of the article show that the mentioned measures in three dimensions of compellence, negotiation and third party intervention together have been effective in de-escalating the conflict between the two countries during the period under review. https://journal.iag.ir/article_243154.html The Middle East is considered one of the most influential regions in the global balance of power, and its strategic location makes it of paramount importance to international interests. The Arab region has gained significant importance and a prominent position on the agendas of vital interests for major powers, as well as emerging economies like China and India, due to its global trade and large energy consumption. Therefore, this study seeks to clarify the strategic importance of energy in the Middle East in general, and the Arab region in particular, subject to geopolitical, economic, and security factors. The region is also highly sensitive to major global political shifts, whether related to the rise or fall of superpowers. This is demonstrated by the study through a discussion of the wars and conflicts the world has witnessed and continues to witness in the struggle for control of this vital resource. The struggle of major powers over it and their competition for access to its sources has driven every country that possesses this resource, especially weaker nations, to become a target. https://journal.iag.ir/article_243155.html مسئله اصلی که در این مقاله مورد بررسی قرار می‌گیرد، تأثیر حکمرانی محیط زیست بر امنیت ملی ایران است. به منظور مقایسه دقیق‌تر موضوع مورد بررسی، بر سیاست‌های زیست‌محیطی دولت‌های محمود احمدی‌نژاد و حسن روحانی تمرکز کرده‌ایم و می‌کوشیم حکمرانی محیط زیست‌ در این دو دولت و تأثیرات آن‌ها بر امنیت ملی ایران را با هم مقایسه کنیم. سوال اصلی این است که حکمرانی محیط زیست در دولت‌های محمود احمدی نژاد و حسن روحانی چه تاثیراتی بر امنیت ملی ایران داشته است؟ در پاسخ به این سوال، چنین فرض می‌‌شود که با وجود اصول و سیاست‌های متفاوت، حکمرانی محیط زیست‌ در دولت‌های احمدی‌نژاد و روحانی منجر به امنیتی‌سازی مسائل زیست‌محیطی و به خطر افتادن امنیت ملی ایران شد. برای تبیین دقیق‌تر موضوع از نظریه امنیتی شدن مکتب کپنهاگ استفاده می‌کنیم تا نشان دهیم که چگونه محیط زیست با سیاست‌های نادرست جنبه امنیتی پیدا کرده است. اطلاعات و داده های این پژوهش از اسناد و منابع دست اول به صورت کتابخانه ای گردآوری شده است و در تجزیه و تحلیل داده‌ها از ترکیب روش‌های کمی و کیفی استفاده می‌شود.