اپک: سازمان فرامنطقه‌ای در حوزه آسیا- پاسیفیک

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

ـ دانشیار علوم سیاسی، دانشگاه تهران

چکیده

در اواخر دهه 1990، آسیای شرقی بعد از آمریکا و اروپا، به مرکز سومین منطقه اقتصادی جهان تبدیل شد. کشورهای این منطقه، 25 درصد تولید ناخالص داخلی جهان در اواسط دهه 1990 را به خود اختصاص دادند. آسیای شرقی در این دوران به کارگاه تولید کالاهای اقتصادی جهان تبدیل شده و نقش موثری در تجارت و مالیه بین‏المللی ایفا نمود. اگرچه ژاپن به عنوان کشور خط مقدم آسیای شرقی تا اوایل دهه 1990 محسوب می‏شد، اما در این مقطع زمانی، چین به عنوان اصلی‏ترین پشتوانه اقتصاد منطقه‏ای ایفای نقش می‏نمود.
چین و ژاپن هم‌اکنون در زمره چهار اقتصاد بزرگ جهان محسوب می‌شوند. در دوران جدید، آسیای شرقی تمرکز خود را بر فرایندهای تولیدی و تجاری اقتصاد صنعتی قرار داده‏اند. کالاهای تولیدی کشورهای کره جنوبی، تایوان، سنگاپور، تایلند و مالزی در سراسر جهان ملاحظه می‏شود. مازاد تجاری و مالی کشورهای شرق آسیا بیشتر از سایر مناطق جهان است. هم اکنون کشورهای منطقه، یک چهارم تولید، تجارت و تولید ناخالص داخلی را به خود اختصاص داده‏است. بانک‏های چندملیتی بزرگ جهانی نیز در این منطقه شکل گرفته‏اند.
در چنین روندی، اقتصاد آسیای شرقی ماهیت فرامنطقه‏ای پیدا کرده‏است. فرامنطقه‏گرایی منجر به رشد اقتصادی کشورهایی گردید که در دهه‏های 60-1950 در زمره فقیرترین کشورهای جهان بوده و صرفاً 4 درصد اقتصاد جهان را دارا بودند. در این مقاله رابطه بین بازار جهانی و فرامنطقه‏گرایی مورد بررسی قرار می‏گیرد. فرامنطقه‏گرایی اقتصادی منازعات سیاسی را کاهش داده و منجر به شکل‏گیری بازار جهانی در آسیای شرقی گردیده‏است. این امر را می‏توان انعکاس بهره‏گیری از تئوری لیبرالیسم و بازار جهانی دانست. این تئوری زمینه شکل‏گیری اپک به عنوان سازمان فرامنطقه‏ای را به وجود آورده است.
 
 

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

APEC: The Trans Regional Organization in the Asia-Pacific Region

نویسنده [English]

  • Abbas Mossalanejad
-Associate Professor of Political Scince, Tehran University, Tehran, Iran
چکیده [English]


By the 1990s, East Asia had become one of three core economic regions (along with Europe and North America) that together dominated the world economy, accounting for 25 per cent of world GDP by 1995. East Asia had become the new workshop of the world, the location of fast emerging markets, and a new financial power in the making. Japan had first spearheaded East Asia’s economic rise up to the 1990s, and now China has become a major force behind the region’s economic momentum.
Theses two countries are amongst the world’s four largest national economies, but East Asia is also host to the highest concentration of newly industrialized economies (e.g. South Korea, Taiwan Singapore, Thailand, Malaysia) found anywhere in the world. The trade and financial surpluses generated by East Asian countries are second to none. The region accounts for just over a quarter of world trade, production, new technology patents and gross domestic product. It is also the home of some of the world’s largest banks and multinational enterprises. 
East Asia has achieved one of the most profound economic transformations in recorded history. In the 1950s and 1960s, it was a relatively poor developing part of the world, with countries such as Korea having comparable income per capita and development levels on par with many sub-Saharan African states. The region accounted for only 4 per cent of world gross domestic product (GDP) in 1960.
In this article, the relation of global market, regionalization and regional conflict is discussed. The role of economic community in emerging market and global market in the East Asia is the section of establishing trade investment liberalization. So, new liberalization is based an economic regionalization and global market. This model is forming is East Asia and APEC region.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Regional Developing
  • World Economy
  • Global Market
  • Investment
  • Trans-Regionalism
  • APEC